پزشکیسلامت باش

پیری چه تاثیری بر رشد سلول‌های مغزی دارد

امروزه بر سر اینکه آیا پیری و رشد سلول‌های مغزی با هم رابطه دارند یا نه، بحث و جدل وجود دارد. می‌دانیم که تکوین سلولی در مغز انسان رخ می‌دهد، چون مغز توانایی بازسازی و تولید مجدد سلول‌های خود را در طول زندگی داراست.

اما آیا پیر شدن بر رشد سلول‌های مغزی تاثیر می‌گذارد؟

بیست سال پیش، پیتر اریکسون و همکارانش یک مقاله راهنما را تحت عنوان «عصب‌زایی در هیپوکامپوس انسان بالغ» در سال ۱۹۹۸ منتشر کردند که در آن به این صورت نتیجه‌گیری کرده بودند: «مطالعه ما نمایانگر این است که تکوین سلولی در عصب‌های انسان رخ می‌دهد و به همین خاطر است که مغز دارای توانی بالقوه برای بازسازی خود در طول زندگی است». این یک کشف فوق‌العاده در آن زمان بود. اما پس از گذشت دو دهه، کماکان در ارتباط با این که آیا انسان‌های بالغ می‌توانند به رشد نورون‌های جدید ادامه دهند یا نه، بحث و مجادله وجود دارد. اکنون، برای اولین بار، پژوهشگرانی از دانشگاه کلمبیا و موسسه روانشناسی ایالتی نیویورک گزارش کرده اند که زنان و مردان دارای سنین بالا (که در وضعیت سلامتی قرار دارند) می‌توانند همانند هم‌جنس‌های جوان خود دست به ایجاد سلول‌های مغزی جدید هیپوکامپوس از طریق عصب‌زایی بزنند. این یافته‌ها تحت عنوان «عصب‌زایی هیپوکامپوسی انسانی با افزایش سن ادامه دارد».

مطالعه بولدرینی درباره پیری و رشد سلول‌های مغزی

این مطالعه توسط مائورا بولدرینی، استادیار زیست‌شناسی عصبی و دانشمند پژوهشگر در دپارتمان روانشناسی دانشگاه کلمبیا انجام شد. برای این مطالعه، بولدرینی و همکارانش کالبدشکافی‌های مغزی را در بین ۲۸ فرد سالم بین سنین ۱۴ تا ۷۹ ساله‌ای که به‌طور تصادفی مرده بودند، انجام دادند. کالبدشکافی آن‌ها روی وضعیت رگ‌های خونی و نورون‌های اخیراً شکل گرفته در زمان مرگ متمرکز شده بود.

این اولین باری بود که پژوهش‌های پس از مرگ برای عصب‌زایی در هیپوکامپوس بلافاصله پس از اتمام زمان حیات انجام شده بود، که برای پژوهشگران پنجره‌ای منحصربه‌فرد را نسبت به نرخ رشد سلولی مغزی جدید در راستای طول عمر زندگی انسانی باز کرده بود. به طرز قابل‌توجهی، پژوهشگران دریافتند که حتی پیرترین مغزها در این مطالعه، در حال رشد نورون‌های جدید بوده‌اند.

بولدرینی در بیانیه‌ای گفت: «ما دریافتیم که افراد مسن‌تر توانایی مشابهی با افراد جوان‌تر در ایجاد هزاران نورون جدید هیپوکامپوسی از جانب سلول‌های پیش‌ساز دارند و همچنین مقادیر برابری از هیپوکامپوس (یک ساختار مغزی مورداستفاده در حوزه احساسی و شناختی) در سنین مختلف وجود دارد. بااین‌وجود، افراد مسن‌تر رگ‌دار شدن کمتری دارند که ممکن است به علت توانایی پایین نورون‌های جدید برای ایجاد ارتباطات باشد».

بولدرینی فکر می‌کند که کاهش برگشت‌پذیری شناختی و احساسی در سنین بالاتر ممکن است تحت تأثیر این عوامل سه‌گانه باشد: ۱) کاهش رگ دار شدن، ۲) مخزن کوچک‌تری از سلول‌های دارای ریشه عصبی و ۳) اتصال سلول به سلول کمتر درون هیپوکامپوس.

مطالعات آینده

پژوهش بعدی بولدرینی و تیمش در ارتباط با پیری مغز انسان جستجوی عمیق‌تری را در ارتباط با چگونگی فراوانی، بلوغ، و بقای نورون‌ها در هیپوکامپوس که توسط هورمون‌ها، عوامل نسخه‌برداری و دیگر مسیرهای بین سلولی تنظیم می‌شود، انجام خواهد داد. نویسندگان بیان می‌کنند که: «مطالعات آینده نیاز به مورد بررسی قرار دادن همبستگی‌های شناختی و احساسیِ شاخص‌های انعطاف‌پذیری عصبی و توان بالقوه تمرینات ورزشی، رژیم غذایی و درمان برای ارتقای سلامت با افزایش سن دارد».

اگرچه تازه‌ترین مطالعه انجام شده توسط بولدرینی و همکارانش پیوندی را بین تمرینات ورزشی و افزایش عصب‌زایی در هیپوکامپوس مورد بررسی قرار نمی‌دهد، مطالعات بیشمار دیگری یک پیوند و رابطه را بین تمرینات ورزشی قلبی-تنفسی و افزایش حجم هیپوکامپوسی انسان پیدا کرده اند.

منبع
psychologytoday
برچسب ها

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

بستن
بستن